| Informacja medyczna Psychoterapia, pomoc psychologiczna Apteki Zdrowie i sport Przychodnie | Odnowa biologiczna Opieka społeczna Sanepid Solaria Szpitale |
Historia powstania . . .
#1R. . . naszego herbu jest dosyć długa. Wiąże się ściśle z otrzymywaniem przez miasta prawa miejskiego magdeburskiego. Prawo takie otrzymał także Lublin, a nadał mu je Władysław Łokietek w roku 1317. Należało więc stworzyć pieczęcie władz miasta, które były jedynym środkiem uwierzytelniającym akty prawne. Na pieczęciach umieszczano więc herby, które kojarzyły się z danym miastem i symbolizowały go. Najstarszy zachowany do dziś odcisk lubelskiej pieczęci pochodzi z 1401 roku (nie ma jednak pewności, że jest to najstarsza używana od czasów Łokietka pieczęć). Na pieczęci widnieje rysunek kozła z długimi rogami, sięgającymi aż do zadu, obdarzonego obfitym futrem. Towarzyszy mu również legenda otokowa S(igillum) CIVITATIS LVBLINENSIS.
Zgodnie ze średniowiecznym obyczajem godło jest bardzo mocno stylizowane, a znajdujący się na nim obraz kozła jest bez wątpienia obrazem kozy bezoarowej, żyjącej w górach Kaukazu i Azji Mniejszej. Charakteryzuje się ona mocno wygiętymi do tyłu rogami i dość obfitym futrem. Jej wizerunek kojarzony był także ze wszystkim co jest pozytywne.
W czasach antycznych była atrybutem bogini Wenus i Bachusa. Zamieszkując tereny górzyste, stała się symbolem ludzkiego dążenia ku wzniosłym rzeczom i celom oraz ku samemu Bogu. Kojarzona była również z błogosławieństwem Bożym w postaci płodności natury. Aby zobrazować symbol płodności , przedstawiono ją opartą o młodą winorośl i obgryzającą jej krzew. Taki obraz przedstawiony jest na lewym skrzydle drzwi gnieźnieńskich.
W epoce renesansu postać kozła jest bogatsza i bardziej rozbudowana. Przedstawiony jest biały kozioł wspięty obok krzewu winorośli. W XVI wieku dodano także zieloną murawę, z której wyrasta winorośl.
Nasz herb jest starszy od naszego województwa, które zostało utworzone przez króla Kazimierza Jagiellończyka i zatwierdzone przez sejm piotrowski w roku 1474.
Ponieważ Królestwo Polskie utworzone na Kongresie Wiedeńskim w roku 1815 dzieliło się na osiem województw, a ich granice nie pokrywały się z granicami tych z przed rozbioru, należało więc ukazać ich nową strukturę. Tak więc herb naszego województwa był dwupolowy. W jego górnej części znajdował się osioł, natomiast na dole herb ziemi chełmskiej: srebrny niedźwiedź kroczący między trzema drzewami. W takiej postaci nasz herb przetrwał do roku 1844, wtedy to połączono gubernię lubelską z podlaską i należało stworzyć herb czteropolowy i tak też zrobiono. Jednak w 1869 roku powrócono do dwupolowego herbu z czasów Królestwa Kongresowego z dodatkiem rosyjskich ozdób hieraldycznych w postaci dębowego wieńca przeplecionego wstęgą wokół tarczy oraz z koroną cesarską umieszczoną nad tarczą. Herby te były stylizowane wówczas na wzór herbów rosyjskich. My jednak możemy być dumni, ponieważ jedynie nasz herb zachował swój pierwotny, pamiętający czasy świetności Rzeczpospolitej niepowtarzalny styl.
Zgodnie ze średniowiecznym obyczajem godło jest bardzo mocno stylizowane, a znajdujący się na nim obraz kozła jest bez wątpienia obrazem kozy bezoarowej, żyjącej w górach Kaukazu i Azji Mniejszej. Charakteryzuje się ona mocno wygiętymi do tyłu rogami i dość obfitym futrem. Jej wizerunek kojarzony był także ze wszystkim co jest pozytywne.
W czasach antycznych była atrybutem bogini Wenus i Bachusa. Zamieszkując tereny górzyste, stała się symbolem ludzkiego dążenia ku wzniosłym rzeczom i celom oraz ku samemu Bogu. Kojarzona była również z błogosławieństwem Bożym w postaci płodności natury. Aby zobrazować symbol płodności , przedstawiono ją opartą o młodą winorośl i obgryzającą jej krzew. Taki obraz przedstawiony jest na lewym skrzydle drzwi gnieźnieńskich.
W epoce renesansu postać kozła jest bogatsza i bardziej rozbudowana. Przedstawiony jest biały kozioł wspięty obok krzewu winorośli. W XVI wieku dodano także zieloną murawę, z której wyrasta winorośl.
Nasz herb jest starszy od naszego województwa, które zostało utworzone przez króla Kazimierza Jagiellończyka i zatwierdzone przez sejm piotrowski w roku 1474.
Ponieważ Królestwo Polskie utworzone na Kongresie Wiedeńskim w roku 1815 dzieliło się na osiem województw, a ich granice nie pokrywały się z granicami tych z przed rozbioru, należało więc ukazać ich nową strukturę. Tak więc herb naszego województwa był dwupolowy. W jego górnej części znajdował się osioł, natomiast na dole herb ziemi chełmskiej: srebrny niedźwiedź kroczący między trzema drzewami. W takiej postaci nasz herb przetrwał do roku 1844, wtedy to połączono gubernię lubelską z podlaską i należało stworzyć herb czteropolowy i tak też zrobiono. Jednak w 1869 roku powrócono do dwupolowego herbu z czasów Królestwa Kongresowego z dodatkiem rosyjskich ozdób hieraldycznych w postaci dębowego wieńca przeplecionego wstęgą wokół tarczy oraz z koroną cesarską umieszczoną nad tarczą. Herby te były stylizowane wówczas na wzór herbów rosyjskich. My jednak możemy być dumni, ponieważ jedynie nasz herb zachował swój pierwotny, pamiętający czasy świetności Rzeczpospolitej niepowtarzalny styl.
